Woorden die ademen: Nadine Steyn schrijft over leven

Vanaf de volgende editie krijgt de IAS/ISBG-nieuwsbrief een nieuwe, vaste stem. Een stem die raakt. Met woorden die tot de verbeelding spreken, bij iedereen die direct, of indirect met een slopende asbestziekte te maken krijgt. Nadine Steyn sluit zich aan als columnist en neemt ons mee in haar wereld van hoop, troost en verlichting.

Diagnose als kantelpunt
Drie jaar geleden veranderde alles voor Nadine, toen bij haar mesothelioom van het buikvlies werd vastgesteld. Tot dat moment was ze bezig met het opzetten van een commerciële onderneming. Ambitieus, doelgericht, gedreven. Maar ineens verloor dat alles zijn glans. Wat overbleef was een scherpe helderheid: als tijd geen vanzelfsprekendheid meer is, waarom zou je haar dan vullen met compromissen?

Dat moment markeerde een innerlijke transitie. Een diagnose die voor velen voelt als een eindpunt, werd voor haar een kantelpunt. Ze vergelijkt het zelf met een metamorfose: van rups naar vlinder. Waar ze eerder meebewoog, iedereen wilde pleasen en zichzelf soms vergat, kiest ze nu radicaal voor wat voor háár klopt. Niet impulsief, maar uiterst bewust. Met de neus op de feiten gedrukt, besloot ze haar hart eindelijk het stuur in handen te geven.

Schoonheid van het leven in aquarellen
Rond diezelfde periode begon ze intensief te schilderen. Haar werk is te vinden in haar online galerie kunst-met-een-verhaal.nl, waar ze onder de artiestennaam Nadine Elisa aquarellen toont die de schoonheid van het leven vangen – ook, en misschien juist, in zijn kwetsbaarheid.

Haar kunst bleef niet onopgemerkt. Zo werd een van haar schilderijen namens het IAS aangeboden aan acteur Huub Stapel, tijdens het theaterspektakel ‘Het Geluk van Limburg’. Ook zanger René le Blanc zocht haar op, geraakt door haar werk, met de wens muziek te maken geïnspireerd op haar schilderijen. Intuïtief, in een muzikale dialoog met kleur en vorm.

Alsof dat nog niet genoeg was, startte Nadine onlangs met Nadine’s art on the go: ze stapt in haar Mini, rijdt naar een willekeurige plek en schildert of schetst wat zich daar aandient. Het moment bepaalt. De omgeving dicteert. Het leven spreekt, zij luistert.

Leven in geleende tijd
In elk schilderij schuilt een verhaal. Over vreugde, over verbondenheid, over hoop. Op haar website schrijft ze dat haar manier van kijken voorgoed is veranderd. ‘Pluk de dag’ was altijd al haar motto, maar sinds het herstel van de ziekte heeft die zin een diepere lading gekregen.

Dat haar herstel broos is, weet ze heel goed. Haar ziekte is ongeneeslijk. Voor nu succesvol behandeld, maar altijd aanwezig op de achtergrond. Ooit kreeg ze te horen dat haar nog vier maanden restten. Maar in die noodlottige uitkomst wilde Nadine zich niet berusten. Vanuit haar enorme wil om het leven te blijven omarmen, begon ze een intensieve, zeven maanden durende zoektocht naar behandelopties. Uiteindelijk kwam ze terecht bij de Eindhovense arts prof. dr. Ignace de Hingh (Catharina Kanker Instituut), die haar met succes opereerde. Nu gaat ze elk halfjaar naar het ziekenhuis voor een MRI Wholebody scan.

Niet iedereen bewandelt diezelfde, hoopvolle weg. Dat beseft Nadine als geen ander. Juist daarom wil ze met haar columns iets brengen wat licht is. Geen zwaarte, maar stroming. Een sprankel. Even ontsnappen aan de eigen narigheid. Ze schrijft vanuit een diep optimisme en een indrukwekkende veerkracht. Nadine is levenslustig, opgewekt en sportief. In september wil ze zelfs de Col de la Madeleine beklimmen, tijdens een sponsortocht voor onderzoek. En ja, ze leeft gezond – maar soms mag er ook champagne open. Bijvoorbeeld op het moment dat haar zoon vertelde dat hij, na zijn studie, zijn eerste ‘echte’ baan had gevonden.

Altijd inspiratie voor ‘kleine schrijfsels’
Naast het witte doek blijken woorden voor Nadine een trouwe bondgenoot. Geen dagboek om pijn van zich af te schrijven, geen therapie in zinnen, maar kleine schrijfsels – zoals ze deze zelf noemt – waarin ze haar binnenwereld zorgvuldig vormt. Met aandacht. Met zachtheid. En met eerlijkheid.

Twijfelt ze of ze wel genoeg inspiratie zal hebben voor elke nieuwsbrief? Geen seconde. Zoals Nadine bruist van het leven, zo bruisen haar woorden vanzelf omhoog. En wij mogen meelezen…

Dennis Derksen
Mei 2026